ประสบการณ์ทำงานร้านอาหารไทยในอเมริกา

16 09 2007

ตอนนี้ Blog ย้ายที่อยู่ใหม่แล้วค่ะ ที่ WWW.thaiinamerica.com โพสเดิมยังอยู่ และมีโพสใหม่ๆให้อ่านค่ะ

หลังจากที่เจ้าของร้านตกลงให้มาฝึกงาน วันรุ่งขึ้นก็เริ่มงาน ตรงนี้ต้องบอกก่อนว่าร้านอาหารไทยหลายร้านในซานฟรานทำเหมือนกัน คือให้เรามาลองฝึกงานดูก่อน บางร้านก็ให้เงิน (นิดหน่อยพอเป็นค่ารถ)  บางร้านก็ไม่ให้เลย แต่ที่ได้แน่นอนคือมีข้าวกิน  ถ้าถามว่าต้องฝึกงานกันนานแค่ไหนตอบยากแล้วแต่คนแล้วแต่ร้าน บางคนบอกฝึกเป็นเดือนกว่าจะได้เงินเต็ม บางคนอาทิตย์ สองอาทิตย์แล้วแต่ความคล่องแคล่วในการทำงาน แล้วก็แล้วแต่ร้านบางร้านคืออยากเอาเปรียบได้คนทำงานแต่จ่ายเงินถูก ก็อ้างให้ฝึกไปเรื่อยไม่มีกำหนด เขาทำอย่างนั้นได้เพราะคนมันล้นงาน คนไทยเยอะ นักเรียนเยอะ (อันนี้พูดถึงที่ซานฟราน เมืองอื่นอาจไม่เป็นอย่างนี้) คนต้องง้องานเราไม่ทำก็มีคนอื่นรอทำอีกเยอะมากกกก…….เป็นอย่างนี้ก็อย่างที่รู้คนไทยมาอเมริกางานแรกที่คิดว่าจะทำก็คือทำงานร้านอาหารไทย คิดเหมือนกันทุกคน  บางทีก็อดคิดไม่ได้ทำไมมันเอาเปรียบกันจังนะ ค่าจ้างทำงานร้านอาหารไทยปกติก็ต่ำกว่าค่าแรงขั้นต่ำประมาณครึ่งอยู่แล้ว แต่พอรับมาอ้างว่าต้องฝึกงานคือครึ่งของครึ่งอีกที แต่ทำไงได้ก็ต้องทำแหละ

 

ร้านที่ทำเปิดสิบโมงปิดสี่ทุ่ม ถ้าวันเสาร์ปิดเที่ยงคืน กะทำงานปกติเหมือนกันเกือบทุกร้านคือสองกะคือช่วงเช้าและช่วงเย็น ช่วงเช้าตั้งแต่ สิบโมงเช้าถึงห้าโมงเย็น ช่วงเย็นก็ห้าโมงเย็นจนปิดร้าน  ตัวเราเองได้ทำกะเย็น เพราะเราทำงานแบบผิดกฎหมายเขาบอกไม่อยากให้ทำเช้าเผื่อเจ้าหน้าที่มาตรวจเขาจะเดือดร้อน  จริงๆอยากทำเช้า เพราะร้านไกลจากที่พักมากพอสมควรแล้วเราเองก็ไม่มีรถขับ กลับดึกก็น่ากลัวพอสมควร คนทำกะเย็นกว่าจะได้กลับบ้าน ร้านปิดสี่ทุ่มก็จริงอยู่แต่บางครั้งมีลูกค้าเข้ามาเกือบสี่ทุ่ม ก็ต้องรับ นั่งไปกินไปคุยไป กว่าโต๊ะสุดท้ายจะกลับบางครั้งเกือบห้าทุ่มก็มี โต๊ะสุดท้ายกลับ ปิดบัญชี กินข้าว เก็บกวาด ทุกอย่างก็เกือบเที่ยงคืน  เราเองก็ไม่ชินเพราะที่ผ่านมาทำงานออฟฟิตเต็มที่ดึกๆก็สามทุ่ม หรือถ้าดึกจริงๆก็มีคนไปส่งบ้าน ไม่เคยทำงานถึงเที่ยงคืนมาก่อน  จริงๆก็โอเค เพียงแต่กลัวกลับไม่ถึงบ้านเท่านั้นเอง  เพราะอย่างที่บอกอเมริกาปกติสองทุ่มก็เงียบแล้ว นี่เกือบเที่ยงคืนคนดีๆเขาก็เข้าบ้านนอนกันหมด คนที่ยังแตร่ตามท้องถนนก็ตัวอันตรายแทบทั้งนั้น  

วันแรกที่ทำงานเลิกประมาณห้าทุ่มก็ออกมารอรถตอนรอรถยังดีเพื่อนร่วมงานรอด้วยกัน แต่เขาถึงก่อนลงก่อน เราลงคนสุดท้าย บนรถเมล์ก็เงียบคนน้อย ลงรถต่อก็ต้องเดินต่ออีก เนื่องจากบ้านไกลจากร้านอย่างที่บอก ตามทางก็จะมีคนแปลกมองๆเรา เราก็ต้องรีบเดินจ้ำอย่างรวดเร็ว กระเป๋าสะพายก็พยายามหนีบให้แน่น  ระหว่างทางเดินก็มีคนดำที่ ชอบเข้ามาคุย มาแหย่  เรื่องนี้จะเล่าให้ฟังอีกทีหนึ่ง  ส่วนเรื่องราวสนุกๆในร้านอาหารไทยในอเมริกายังมีอีกเยอะ ติดตามตอนต่อไปจ้า


คำสั่งกระทำ

Information

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s




%d bloggers like this: